ഇന്നലെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച ഒരു യഥാർത്ഥ അനുഭവമാണ്.
അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ബലിയിടാൻ വന്ന ആ പിഞ്ചുമോൾ…
ഇന്നലെ കർക്കടകവാവ്.
എല്ലാ വർഷത്തെയും പോലെ മാധ്യമ
പ്രവർത്തനത്തിനായി കഴിഞ്ഞവർഷം പനമൂട്ടിൽ ആയിരുന്നു എങ്കിൽ
ഞാൻ ഇക്കുറി തിരുമുല്ലാവരം കടപ്പുറത്ത് എത്തി എന്റെ അപ്പച്ചിയുടെ മോൾ നിർബന്ധിച്ച പ്രകാരം
എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ബലിയിടണം
ബലിതർപ്പണത്തിനായി ചാത്തന്നൂർക്കാനായ പോറ്റിയും
തിരുമേനിയുടെ സഹായിയായി നിന്നയാൾ എന്നെ വിളിച്ചു അപ്പോൾ ഞാൻ
ബലിമഠത്തിൽ എത്തി
പുലർച്ചെ മുതൽ തന്നെ ഒരുപാട് ആളുകൾ ബലിതർപ്പണത്തിനായി എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ മനസ്സിൽ സ്മരിച്ച് കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു. അവർക്കാവശ്യമായ സഹായങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ട് സേവഭാരതിയുടെ പ്രവർത്തകർ അവരുടെ കൂടെ
അങ്ങനെ നിൽക്കുന്നതിനിടയിലാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മായാത്ത ഒരു കാഴ്ച ഞാൻ കണ്ടത്.
ഏകദേശം നാല് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞുമോൾ. കൂടെ അവളുടെ അമ്മൂമ്മയും.
തിരുമേനി ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് ഇരുത്തി, ബലികർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് സഹായിക്കാൻ കൂടെ ഉള്ളവരോട് പറഞ്ഞു ഇത് കണ്ട്
ഞാനും ആ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ആ മോളെ എടുത്ത് കസേരയിൽ ഇരുത്തി. മേശപ്പുറത്ത് ബലികർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു.
അപ്പോഴാണ് ആ കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ വന്ന അമ്മൂമ്മ തിരുമേനിയോട് പറഞ്ഞത് :
“മോനെ… മോളുടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടിയിട്ടാണ് മോളെ കൊണ്ടുവന്നത്.”
ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം എന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് തകർന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
കൺമഷി എഴുതിയ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം…
ഒന്നുമറിയാത്ത ആ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകൾ…
അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന എന്താണെന്ന് പോലും പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രായം.
എന്നിട്ടും ആ പിഞ്ചുമോൾ ഇന്ന് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ബലിയിടാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.
ഒരു നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരുപാട് ചിന്തകൾ കടന്നുപോയി.
അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നഷ്ടപ്പെടുക എന്ന വേദന ഈ പിഞ്ചുമനസ്സ് എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലാക്കുക?
അമ്മൂമ്മയോട് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്—ആ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു അപകടത്തിൽ മരണപ്പെട്ടതാണ്.
അതിനുശേഷം ഏകദേശം നാല് വയസ്സുള്ള ഈ കുഞ്ഞും അമ്മൂമ്മയും മാത്രമാണ്.
ഇന്ന് കർക്കടകവാവ് ആയതിനാൽ അമ്മൂമ്മ കുഞ്ഞിനെ കുളിപ്പിച്ച് ഒരുക്കി, കൺമഷിയൊക്കെ എഴുതി, അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ബലിയിടാൻ കൊണ്ടുവന്നതാണ്.
ആ കുഞ്ഞിനെ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ വല്ലാത്തൊരു വേദന നിറഞ്ഞു.
തിരുമേനി പറഞ്ഞുകൊടുത്തതനുസരിച്ച് ആ കുഞ്ഞ് എല്ലാ ബലികർമ്മങ്ങളും ചെയ്തു.
അവളുടെ കുഞ്ഞിക്കൈകൾ കൊണ്ട്…
അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുവേണ്ടി…
അവൾ ബലിയർപ്പിച്ചു.
ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് എന്തോ പറയാനാകാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.
കർമ്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് അവർ അവിടെനിന്ന് പോയി.
ഞാൻ വീണ്ടും കറങ്ങി
മറ്റു കാര്യങ്ങളിലേക്ക്..
ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോയില്ല.
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെ
സേവഭാരതി പ്രവർത്തകർ
പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു.
ഞാൻ അകത്തേക്ക് പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു.
പക്ഷേ ഭക്ഷണത്തിനു മുന്നിൽ ഇരുന്നിട്ടും എനിക്ക് കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനസ്സിൽ വീണ്ടും ആ കുഞ്ഞുമോൾ.
“ആ കുഞ്ഞ് രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ?”
രാവിലെ തന്നെ ഇവിടെ എത്തിയതായിരിക്കും.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ?
അവൾ ഇവിടെനിന്ന് പോയിക്കാണുമോ?
എനിക്ക് കിട്ടിയ ഈ ഭക്ഷണം എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ കുഞ്ഞിന് എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…
പക്ഷേ എങ്ങനെ?
ഈ ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ അലട്ടിയതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഞാൻ കൈ കഴുകാനായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് സേവഭാരതിയുടെ ഓഫിസിന്റെ
അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് തിരുമേനിയുടെ മകൾ ആരോടോ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടത്:
“പ്രഭാതഭക്ഷണം ഇനി ഇരിപ്പുണ്ടോ?”
മറ്റാരെങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ചോദിക്കുന്നതായിരിക്കും എന്ന് കരുതി ഞാൻ കൈ കഴുകി വീണ്ടും അകത്തേക്ക് വന്നു.
അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയാണ് ഇന്നത്തെ എന്റെ വിഷമത്തിനിടയിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും സന്തോഷം നൽകിയ നിമിഷം.
ആ കുഞ്ഞുമോളും അമ്മൂമ്മയും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
തിരുമേനിയുടെ മകൾ അവരെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞുപോയി.
കുറച്ചുമുമ്പ് ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കഴിയാതെ വിഷമിച്ചിരുന്നതിന്റെ ഉത്തരം അവിടെ എനിക്ക് ലഭിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിന് ഭക്ഷണം എത്തിക്കണം എന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ…
ദൈവം തന്നെ ആ ഭക്ഷണം അവളുടെ അടുത്തെത്തിച്ചിരുന്നു.
ഞാനും അവരുടെ കൂടെ കൂടി.
ആ കുഞ്ഞുമോളോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു. അവളുടെ പിഞ്ചുമനസ്സിന് താങ്ങാകുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. അമ്മൂമ്മയോടും സംസാരിച്ചു.
തിരുമേനിയുടെ മകളും ഞാനും ചേർന്ന് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
“വിഷമിക്കേണ്ട… എല്ലാം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കാം…”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് യാത്രയാക്കി.
ഒടുവിൽ അവൾക്കും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിന് വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
ആ നിമിഷത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് അറിയാതെ ഒരു പ്രാർത്ഥന ഉയർന്നു:
“അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ലാതെ വളരേണ്ടി വരുന്ന ഈ കുഞ്ഞിന് ഇനി ഒരിക്കലും സ്നേഹത്തിന്റെ കുറവ് ഉണ്ടാകരുതേ… അവളുടെ ജീവിതം സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞതാകട്ടെ…”
ഇപ്പോൾ രാത്രി സമയം 12-20 ആയിട്ടും ആ കുഞ്ഞുമോളുടെ മുഖം എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.
ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും എല്ലാവർക്കും ആ ഓർമ്മയിൽ റിയായുടെ അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാം വന്നു..അവർക്കെല്ലാം
ബലിയിടാനാണ് പോയത്.
എന്നാൽ, ഈ കർക്കടകവാവിൽ ഞാൻ കണ്ട ആ പിഞ്ചുമോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ഓർമ്മയായി മാറി.
അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ആഴം അറിയാത്ത പ്രായത്തിൽ…
അവർക്കുവേണ്ടി ബലിയിടാൻ എത്തിയ ആ കുഞ്ഞ്…
അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം…
കൺമഷി എഴുതിയ ആ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകൾ…
അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ബലിയർപ്പിച്ച ആ കുഞ്ഞിക്കൈകൾ…
ഇതൊന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.
ചില കാഴ്ചകൾ നമ്മൾ വെറുതെ കാണുന്നതല്ല.
അത് നമ്മൾ ഹൃദയം കൊണ്ട് അനുഭവിക്കുകയാണ്.
ഇന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത് അതാണ്.
ഇത് ഒരു കഥയല്ല.
ഇന്ന് കർക്കടകവാവിൽ ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടതും അനുഭവിച്ചതുമായ ഒരു യഥാർത്ഥ നിമിഷമാണ്.
ഒരുപക്ഷേ ആ കുഞ്ഞുമോളെ ഞാൻ ഇനി എപ്പോൾ കാണുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
പക്ഷേ ഇന്ന് കണ്ട ആ നിമിഷം മുതൽ…
ആ കുഞ്ഞുമോൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഓർമ്മ മാത്രമല്ല, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടിയ ഒരാളായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും, കൺമഷി എഴുതിയ ആ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളും, അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ബലിയിട്ട ആ കുഞ്ഞിക്കൈകളും ഇനി എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നും ഉണ്ടാകും.
ഇന്ന് കർക്കടകവാവിൽ എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ബലിയിടാൻ പോയപ്പോൾ, അറിയാതെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന ഒരു പിഞ്ചുമനസ്സ്…
ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓർമ്മകളിൽ ആ കുഞ്ഞുമോൾക്കും ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്.
ഈ കർക്കടകവാവ് കഴിഞ്ഞുപോകും.
ആ ദിവസം കണ്ട ഒരുപാട് മുഖങ്ങൾ ഒരുപക്ഷേ കാലം കഴിയുമ്പോൾ മറന്നുപോകും.
പക്ഷേ…
ആ ഒരു പിഞ്ചുമുഖം…
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മായില്ല.
അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ബലിയിടാൻ വന്ന ആ പിഞ്ചുമോൾ…
ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു കർക്കടകവാവ് ഓർമ്മ മാത്രമല്ല;
എന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞുമോളായിരിക്കും.
അവൾ എവിടെയായിരുന്നാലും…
അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറയട്ടെ.
അവളുടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും അനുഗ്രഹം എന്നും അവളുടെ കൂടെയുണ്ടാകട്ടെ.
ദൈവം ആ കുഞ്ഞിനെ എന്നും കാത്തുകൊള്ളട്ടെ...അരുൺസതീശൻ ചാത്തന്നൂർ
